چشم هایت مرا

               به تنهائی تبعید کرده اند

               بی آنکه بدانند

               از سر دیوارِ

               غروب های بی تعجیل من

               چیزی جز آفتاب حضورت

               طلوع نمی کند

                و من

                در حیاط خلوت خیالم

               با مشتی پر از غبارِ نوازش

               در رؤیاشان

               گاه شمار عشق را قدم می زنم

               بین خودمان باشد

               به چشم هایت چیزی نگو

               نمی خواهم دیگر

               به خوابم هم نیایند

               چشم هایت

                حادثه خیز ترین جای دنیا ست

                که سقفی بر بام خیالم نمی گذارند

                 تا من تو را

                 یک خط به واژه بنشانم

                 هزارُ یک رؤیا

                  تلفات می دهد شعرم

                چشم هایت

                 دریای دور از ساحل ست

                که خورشیدی هر شب

                درآن خودکشی می کند

                 و ماهی در آن

                  سرنگون می شود

             رؤیای من

                  در چشم های تو  نفس می کشد

               شبانگاهان

               که سکوت حرف می زند

                در ریتم خواب آلود دقایق

                در خواب من می خوابی

                رؤیا در رؤیای من

                اسمت در دهانم

                بی گوشه و صیقلی

                گویٔی نام گرما ست

               شب های شفاف

                اندامت عریان چون خنده    

                نگاه خیره ات

                سبزه زار باز

                میان یک جنگل پر از ماه

                پر از ترانه ی نفس هایت      

                در من لبخند تو

                با دستهای کو چکش

                جاری می شود

                و در لحظه های جوان

                زیر نوازشم

                حیرانی پوست تو

                میان انگشتانم صدای توست

                صدایٔی پراز نجوای ماه

                 دست هایت پر از  آیٔین لالایٔی    

                 میان بودن و نبودن    

                 شب، تنها واقعیت

                 دریا در آغوش توست

                 جذر و مد اندامت

                  در صدایت هوای لطافت

                  عطر شش های پروانه

                  در کویر دقایق

                   تو تشنگی و آب من می شوی

                   لبخندت هجوم می آورد

                   به سایه های ملموسم

                  اندامت پر از بهار

                   بازوانت علف های نو رس    

                   در خنده ات گل ها  

                   در نجوایت بادهای جنوب

                  گل های آفتاب را

                  با خود حمل می کند

                  رایحه ی باران گرم  

                 وخواب تو عمیق و دور

                  زیر پلک هایت

                  رؤیاهای کال می رسند

                  و من نرم چون نسیم

                  در تو وارد می شوم

                  لمس می کنم رودهای بدنت را

                  و باغ های خونت را    

                  گرما می بارد مثل باران    

                  و تنهائی مان را خیس می کند

                  پوست تو پر از دهان می شود

                  لرزش های مرا می نوشد  

                 در سایه های گرم تو    

                 بوسه ها

                 دهان ها را درگیر می کنند      

                 و سپیده دم

                 اندامت آبشار سکوت

                 دست هایت

                 به کوچکی دست باران

                 چشم هایم را خیس می کنند

                 و از اوراق احساسات من

                 برگی ورق می خورد

                  شب های من با تو

                  بالکن خیالی ست

                  با چشم انداز لطیف

                  و ظرافت بارانِ نازک نارنجی

               تنهایٔی

               پرنده ای زخمی ست

               با یک بال

               که نمی تواند به خانه بر گردد

               دوست داشتن ات بارانی ست

               که هر قطره اش 

               یک تو بر من می بارد

               و من با دهان جانم

               تو را می نوشم

               نمی دانم چه در سر داشت  

               وقتی خدا چشم تو را می آفرید 

               من آن اندیشه را

               هر لحظه می بوسم

               ای ماه زیبا

               که از آن بالا

               به محبوب من می نگری

               به او بگو 

               در دوردست نبودنش 

               تک درختی بی سرودم

               که شاخه هایش هر شب

               خواب پرنده می بینند

               زیر آسمانی بی پرواز 

               که افق هایش را

               کلاغ های فاصله

               به یغما برده اند

               و من پر از غروب های دنیا

               در گوشه ای از عشق

               حواسم را پرت می کنم به تو

               ای ماه زیبا

               که از آن بالا

               به محبوب من می نگری

عشق هاى كوچك
فقط دوز قرص ها را ميبرد بالا
دنبال يكى ميگردم عالى!
كه وقتى رفت
بروم تيمارستان ... !