نه که بمیرند ... نه !

جوهر احساسشان تمام میشود.

بگذار مردمان حراف روزگارمان هر چه برزبان دارند بر صورتم بپاشند، اما من تو را زندگی می کنم؛

امروز و هنوز تا ابد

سیاه و سفیدش فرقی ندارد

چیزی جزء آغوش تو مرا آرام نمی کند

نه زیبایی تو نه محبوبیت تو

مرا مجذوب خود نکرد

تنها آن هنگام که روح زخمی مرا بوسیدی

من عاشقت شدم

فرقی با مردن نمیکنه

پس عمری که بی تو میگذره

مرگی است به نام زندگی ...

امشب عوض تخت، در این گوشه قالی

هم خواب خیالت شده ام جای تو خالی

               در گوشه ای از روز

               نگاه خستهُ خمیده ام

               به واژه های روز مره ای خیره می شود

               که از فرط استفاده فرسوده اند

               در رنگ های پریده شان

               در ترک هاشان

               اندوهی ست

               و دور از تو من

               تمام آن چیزی که می توانم

               به واژه هایم بدهم

               غروب های آفتاب یآس انگیز

               ماه های بی رغبت به صحبت

               تنهائی ام

               و رؤیاهای سر به زیر کوچکی ست

               که در خود

                تو را کِز کرده اند