سلام دنیام، آسمان اینجا گرفته، ابریست، هوای گریه دارد. مثل دل من که پشت پای تو اب ریخت از چشمانش، تا که به سلامت برگردی، حرفهای تکراری پشت یک نگاه مرطوب ماسیده، و باز هم تکرار "دوستت دارم". قصه بود و هست، قصه زندگی، قصه دوست داشتن. از چه بگویم برات عشق ابدیم، از تنهایی هایم، دوستت دارم های بی صدای خستگی هایم. نه! نه!، از شوقم می گویم، از امید وصال تو. سلام واژه هایم را بپذیر، که به سوی تو پرواز می کنند. یادت باشد روز، روزگار خوش است، و همه چیز بر وفق مراد. تو هم خوب باش. یادت باشد یک آمدن به من بدهکاری. یک آمدن و ماندن تا همیشه. سرنوشت این عشق الان انتظار است. و امید وصال، با همه سختی ها شیرین است. بی صدا، بی نگاه، بی قرار...! دوستت دارم.

آدینه هشتم بهمن ماه نود و پنج

سلام عشقم خوبی دنیا جونم؟ دلم برات تنگیده. دیونه خودم، ایشالا که حالت خوبه.یادت در واژه هایم، در قلبم و در لحظه هایم حس می شود. زمان اینجا کند می گذرد، آنجا را نمی دانم! کاش نقاش بودم تا رنگ بزنم به روی بوم پرغرور خیال! نقش بزنم، تنهایی را نقاشی کنم، تا که وقت برگشتت به تو هدیه کنم. تبلور غروب را و طلوع صبح صادق را ببین و از لحظه لحظه هایت لذت ببر. زندگی زیباست و در جریان است، زندگی همین لحظاتی است که منتظر گذر آن هستیم، در گذر ناگزیر عمر. و من روی پل دوستی منتظرت خواهم ماند. و با این همه دوری به تو نزدیکم، چراکه دستهایی آشنا نگهدار این فاصله اند.

شنبه نهم بهمن نود و پنج

سلام عاشقم، اهل همین کوچه ی بن بست کناری که تو از پنجره اش پای به قلب من دیوانه نهادی. تو کجا؟ من کجا؟ من دیوانه چطور لایق عشق پاک تو باشم! تو به لبخند و نگاهی  و صدایی و صداقت راستینت، دل مرا بردی و من دلداده به آهی بنشستم. تو در قـلب و من خسته به انتظاری. و  همین حالا سیری به گذشته و آن لحظه ی آغاز.... که چه زیبا بود آن کلیپ اشتباهی که فرستادی و آن شرم و حیا. کاش می شد در این  شب  مهتاب، تو را تنگ در آغوش بگیرم. آغوشت جایی امن برای بودن، جایی دنج برای خواستن، دنیای قشنگم. 

 یکشنبه دهم بهمن ماه نود و پنج

سلام دنیام خوبی؟ من خوبم خوب خوب تو هم خوب باش در جاده های خلوت ذهنم به هر سو قدم می گذارم به تو می رسم. تو هم اغازی و هم پایان. دوستت دارم و همیشه در قلب منی. خدا جوونم مراقب دنیای مهربونم باش.

دوشنبه یازدهم بهمن ماه نود و پنج

سلام دنیام، حالت خوبه عشقم؟ یادت همیشه اسیرهیاهوی ذهن من است حصار خیالم، پوسیده از باران چشمانم تاب حبس رویایت در من نیست زندانی به زندانبانش دلبسته و میل رفتن ندارد. تا ابد اسیرتم و چقد این اسارت شیرین است.هر صبح که بیدار میشم سلامتی تو رو ارزو میکنم

سه شنبه دوازدهم بهمن ماه نود و پنج

سلام عشقم خوبی؟ دلم خیلی برات تنگه. اینجا از دیشب تا حالا پشت سر هم بارون میاد چقد جات خالیه. چقدر بارون قشنگیه، صدای بارون وقتی میخوره به پنجره مثل ملودی گوشنوازیست که فقط تو را کم دارد.آشوب روزهای بی تو زخم بر دلم گذاشته و درمان نمی شود درها بسته و قفل ها باز شدنی نیست تنهانگاه پر انتظارم تسکین این دوری است. و دلم پر از امید است. امید امدنت. 

چهارشنبه سیزدهم بهمن نود و پنج

و همچنان چشم بر جاده دارم و میدانم خورشید نگاهت سهم قلب من میشود روزی، به یقین فردایی هست روز رسیدن در راه است. و من در انتظار آن فردایم. محبوبم سلامم را از دور پذیرا باش.

پنج‌شنبه چهاردهم‌ بهمن‌ماه نود و‌پنج

سلام دنیام صبح اول هفته ات بخیر و‌پر از سلامتی نشاط و‌شادی.در این دنیای فانی تنها دوست داشتن توست که تمام شدنی نیست و من در جاده ی بی انتهای عشق هر روز پرتوان تر از دیروزم. تو هم هر روز قوی تر از دیروز باش.

شنبه شانزدهم بهمن ماه نود و پنج

دوسـت دارم  هفتــاد سـال پیـــر شـوم
در ڪنــار خیـابــانی بـایستـــم . . .
تـــو مـرا بـی آنڪــﮧ بـشنــاسی ، از ازدحـام تــلخ خـیـــابـان عبــور دهــے . . .
هفتـــاد ســال پیـــر شـدن در
بـه حـس گـــــرمــی دسـتـ های تـــو
هنــگامـی کـه مرا عبــور میـدهـی بــی آنـڪـﮧ بـشنــاســی،
مــے ارزد . . .!