ما آدم معمولیا وقتی دلمون میگیره

 میریم لب پنجره

با ی لیوان چایی خیره میشیم ب دور دستا

احساس آرامش می کنیم

سلامتی ما معمولیا

ک ن آرزوی کسی هستیم

و ن آویزون کسی

گاهی سکوت میکنی

چون آنقدر رنجیدی ک نمیخوای حرف بزنی

سکوت گاهی یک اعتراضه و گاهی هم انتظار

اما بیشتر وقتا سکوت برای اینه ک

هیچ کلمه ای نمیتونه غم تورو ک

تو وجودت داری توصیف کنه

و این یعنی همون حس تنهاییش

گاهی دلـــم می خواد یکی ازم اجازه بخواد کــه بیاد تـــو تنهاییم و من اجازه ندم
 
و اون بی تفاوت بــه مخالفتم بیاد تـــو و آروم بغلــم کنه و بگه :
 
مگــه من مردم کــه تـــو تنها بمونی ...

بهتــرین روز زندگـــی من روزیستــــــ
که تـــو در میان ناباوری ها می آیی
 
دستـــم را میگیری و آرام زمــزمه میکنی :
 
دوستتــــــ دارم ...

زندگی ریشه انسانیت است

زندگی تداوم بیقراری های سکوت است

زندگی خلاقیت احساس هایی است

که هرکدام هویت انسانی می شوند

و در روح آدمی عشق آبشخوریست

ودر ذات آدمی است که زندگی جریان می یابد

واین یک حقیقت است

که اگر فراموش شود آنچه که هستیم جز تکرار روزمرگی ها نخواهد بود

نیستی نبودنت مرگ عجیبی دارد...
بی کسی دربدری حس غریبی دارد...

رفتی از رفتن تو غنچه ی دل پژمرده است
عاشق زار ببین درد مهیبی دارد...

حسرت روز و شبم دیدن یک لبخندت...
دیده ی مست تو اما چه فریبی دارد...

سوز و ساز و همه ی راز و نیازم ز تو شد ...
وادی عشق تو الحق چه نشیبی دارد...

آی ای غنچه ی زیبا سخن و خوش لبخند...
گردش عمر بدونت، چه نصیبی دارد؟؟؟

چه ساده رفتی من و جا گذاشتی

قلب من و دادی به دست بارون

رفتی و من موندم و عکس کهنه

با اون نگاه سرد و چشم گریون

.

..

...

با من بیا ای مهربون من

راهی بشو در شهر عشق با من

تو شمع عشق نازنین من

پروانه بودن دور تو با من

درد تنهایی کشیدن

مثلِ کشیدنِ خطهایِ رنگی‌ روی کاغذِ سفید

شاهکاری میسازد به نامِ دیوانگی...!

و من این شاهکارِ را به قیمتِ همهٔ فصلهایِ قشنگِ زندگیم 

خریده ام

..

.

...

گفته بودم می روی دیدی عزیزم آخرش ! 

سهم ما از عشق هم شد قسمت زجرآورش 

زندگی با خاطراتت اتفاقی ساده نیست ! 

رفتنت یعنی مصیبت ، زجر یعنی باورش 

یک وجب دوری برای عاشقان یعنی عذاب 

وای از آن روزی که عاشق رد شود آب از سرش 

حال من بعد از تو مثل دانش آموزی ست که 

خسته از تکلیف شب ، خوابیده روی دفترش

جای من این روزها میزی ست کنج کافه ها 

یک طرف من با خیالت ، قهوه سمت دیگرش

مرگ انسان در جهان گاهاً نبود نبض نیست 

مرگ یعنی حال من با دیدن انگشترش

..

.

...