تو ماهی و من ماهی این برکه کاشی 

اندوه بزرگی است زمانی که نباشی 

آه از نفس پاک تو و صبح فردوس

از چشم تو و چشم تو و حجره فیروزه تراشی 

پلکی بزن ای مخزن اسرار که هر بار

فیروزه و الماس به آفاق بپاشی 

هرگز به تو دستم نرسد ماه بلندم

اندوه بزرگی است چه باشی چه نباشی 

ای باد سبکسار ای باد سبکسار

مرا بگذر و بگذار 

مرا بگذر و بگذار

هشدار که آرامش ما را نخراشی

برای شادی روحم کمی غزل لطفا

دلم پر از غم و درد است، راه حل لطفا

همیشه کام مرا تلخ می کند دنیا

به قدر تلخی دنیای تان، عسل لطفا !

مرا به حال خودم ول کنید آدم ها

فقط برای کمی گریه لا اقل، لطفا

کسی میان شما عشق را نمی فهمد

ادا،دروغ بس است این همه دغل، لطفا

کجاست کوهکنی تا نشان دهد اصلا

به حرف نیست که عاشق شدن،عمل لطفا

"به زور آمده بودم، به اختیار مرا"

ببر به آخر دنیا از این محل لطفا

نمانده راه زیادی، کنار قبرستان

پیاده میشوم آقا... همین بغل، لطفا

چون مطالب این وبلاگ به شماره ((1350))رسیده ......

..

.

..

دیگه..

...

حرفهایی هست برای نگفتن و

ارزش عمیق هر کسی به اندازه ی حرفهایی است که

برای نگفتن دارد و کتاب هایی نیز هست برای ننوشتن

و من اکنون رسیده ام به آغاز چنین کتابی…

امروز

شاید هوا سرد و بارانی باشه

اما

ان شاءالله زیباترین روز زندگی تون باشه

روزتون خوش

تو را دوست دارم
در این باران
می‌خواستم تو
در انتهای خیابان نشسته باشی
من عبور کنم
 سلام کنم

لبخند تو را در باران می‌خواستم
می‌خواهم
تمام لغاتی را که می دانم برای تو
به دریا بریزم
دوباره متولد شوم
دنیا را ببینم
رنگ کاج را ندانم
نامم را فراموش کنم
دوباره در آینه نگاه کنم
ندانم پیراهن دارم
کلمات دیروز را
امروز نگویم
خانه را برای تو آماده کنم
برای تو یک چمدان بخرم
تو معنی سفر را از من بپرسی
لغات تازه را از دریا صید کنم
لغات را شستشو دهم
آنقدر بمیرم
 تا زنده شوم…

واورادوان دوان به کنار خود می کشاند

سپس باحرارتش اوراکم کم می سوزاند

وازگرمای خودنصیبش میکند

تااونیز همانندشمع گردد.