در حيرتم ازاينهمه ترديد تو گاهي

آنگونه رها كردن و اين چشم براهي

كافيست پريشان بكند موي تورا باد

چون پرچمي افراشته در دست سپاهي

شطرنج بهم ريخته ي زندگي ماست

يك عمر به سربازي و يك روز به شاهي !

اي عشق چه كردي كه به نام تو دراين شهر

انگشت نماييم ؛ بخواهي و نخواهي

يك بار فقط چشم تورا ديده و انگار

افتاده دل ساده ام از چاله به چاهي !

مرا آموختی آواره باشم

به درگاه جنون بیچاره باشم

تو خورشیدی مدار عشق با توست

مرا بگذار تا سیاره باشم

دیوانه تر از قبل
کمی خسته تر از پیش
مَردم به خدا عشـق دگر چیزِ بدی نیست..!

سیمین‌بهبهانی

یادم نمیکنی وزیادم  نمی روی

یادت بخیر یار فراموشکار من

حالا كه چند سال از آن روزها گذشت
اسم تو را گذاشته ام روی پسرم. . .

باران باشد،

و يک جاده ي بي انتها...

به تمام دنيا ميگويم : خداحافظ...

قسم میخورم

می خواستم که سیر نگاهش کنم ولی
ابرو به هم کشید و حیا را بهانه کرد

آماده بود از سر خود وا کند مرا
قامت نبسته دست ِ دعا را بهانه کرد

من صاف و ساده حرف دلم را به او زدم
اما به دل گرفت و ریا را بهانه کرد

اما ، اگر ، نداشت دلش را نداد و رفت
مختار بود و دست قضا را بهانه کرد

گفتم دمی بخند که زیبا شود جهان . .
پیراهن سیاه عزا را بهانه کرد

می خواستم که سجده کنم در برابرش
سجاده پهن کرد و خدا را بهانه کرد

او بی ملاحظه کمرم را خودش شکست
حال مرا گرفت و عصا را بهانه کرد

بی جرم و بی گناه مرا راند از خودش
قابیل بود و روز جزا را بهانه کرد

سرد است تبی که در تنم افتاده

نام چه کسی از دهنم افتاده ؟

یک روز یقیناًِ خفه ام خواهد کرد

دستی که به دور گردنم افتاده