بی‌خبر آمد ولی در بوق و کرنا کرد و رفت

بی‌تفاوت التماسم را تماشا کرد و رفت

او که احساس مرا عمری گدایی کرده بود

آخر، احساسش به من را ، ساده حاشا کرد و رفت

فکر می‌کردم که درمان تمام دردهاست

حیف، او تنها غم خود را مداوا کرد و رفت

روزگاری ، غم برایم هیچ معنایی نداشت

آمد و غم را برایم خوب معنا کرد و رفت

زندگی بی او برایم زندگی با درد بود

او که پای مردنم را زود امضا کرد و رفت ...

" سمانه میرزایی "