اگر از حال من خواسته باشی

دیده دریا کنم و صبر  به صحرا فکنم

وندرین  کار دل  خویش بدریا  فکنم

از دل  تنگ  گنه  کار   بر آرم  آآآ هی   

کاتش  اندر.  گنه  آدم  و حوا     فکنم

مایه ی خوشدلی آنجاست که دلدار آنجاست

میکنم جهد  که  خود را مگر آنجا فکنم