لازم نیست برای طولانی زیستن به روزهای زندگیت

   اضافه کنی...

تلاشت این باشد که زندگی را به روزهایت اضافه کنی.

آدم های مهربان از سر احتیاج مهربان نیستند...

   آنها دنیا را کوچکتر از آن می بینند که بدی کنند!

آنها خود انتخاب کرده اند که نبیننند ...نشنوند و به

     روی خود نیاورند...نه اینکه نفهمند!!

هزاران فریاد پشت سکوت آدمهای مهربان است...

    سکوتشان را به پای بی عیب بودن خود نگذارید!!!

خندیدن یک نیایش است...!!

                           اگر بتوانی بخندی و بخندانی....

                          آموخته ای که چگونه نیایش کنی...

در بدترین ما آنقدر خوبی هست و در بهترین ما

                          آنقدر بدی....!!!

که هیچ یک از ما حق این را نداریم که از دیگری

                          عیب جویی کنیم!!

دیشب را تا صبح بدنبالت گشتم ..

لابه لای تمام خاطرات گذشته ..

تمام خوبهایم را ورق زدم ..

لحظه به لحظه اش را ...

رد پایت همه جا جاریست ..

اما .....

دوباره تکرار داستان همیشگی !!

نبود تو وانتظار من ...

امروز هم بدنبالت میگردم مثل همه روزهای نبودت !

امروز هم سراغت را از تمام برگها میگیرم ..

شاید برگی را از قلم انداخته باشم ...

لعنت به این انتظار...لعنت به این دلتنگی...لعنت به این فاصله.....

( 9 )

===

                                                       برای: احمد شاملو

آهنگی اینچنین شورانگیز

                                      که تو سرداده ای

                                                          خود شوری دیگر در سر دارد!

در این برهه پرفرسایش و کرخت

ولوله و شوری از این دست

خود طلسم غوغا گریست

که همگان را محو تماشا کرده است.

آنکس که الفبای شور و غوغای تو داند

خود غزل خوانی خواهد شد شوریده و بی بدیل

گر چه نمایش این شور و غوغا

خود فرآیندیست دلپذیر و جان بخش

لیک در دل خویش

خبر از مرارت های بیشمار دارد.

شکوفه های این شور و شیدائی

فرش زمان را گل افشان خواهد کرد

تا همگان با گام در عرصه آن

باران گل واژه های ظفر و رهائی را

از ابر پچپچه به تماشا بنشینند.

------------------------------------

جمال الدین جلالی پور

( 10 )

===

بهت و سکوت

                      از بهر چیست؟

ژولیده و پریشان

                      در ورطه این وادی

                                               از که یا چه سخن باید گفت؟

با آن هزاران سودا که در سر دارم

آیا این شور عیان

مرا راهبر خواهد شد

تا در رؤیای رهائی

با سرو و سوسن

پیوندی در دل برقرار سازم؟

باری

           دل من

                      سر سودائی آشوبگری را در خود نهان دارد

                      که با شبنم صبح در آمیخته است.

مرا خود همین امید بس

تا در سپیده دمان

                         هجوم بی وقفه ستاره باران

                        در راهبندان دیدگان پر از دحام همگان

                         زبان ترا وا دارد

                         تا تن به انکار نسپارد.

---------------------------

جمال الدین جلالی پور

( 11 )

==== 

عصر جمعه در غروب پائیزی

بر فراز بلندترین درخت جنگل پر غصه

آن کلاغ پیر

قصه ها دارد فراوان با باد.

او برهوت جنگل را می رهاند

                                        از هنجار سکوت

                                        با نابهنجار خویش.

کنون باد چالاک و سرگردان

                                        همساز با او

                                        از این خیل عظیم غصه ها

                                        فرمانبر قصه های بسیار است.

تا همگان

                  در عزیمتی پیوستار

                  آوای فرو خفته خویش را

                  در درازنای سرودی بی قرار

                   تا زمان های دور و نامیرا

                    زمزمه کنند.

                                ------------------------------

جمال الدین جلالی پور