می دانم نمی مانم

مسیر بودنم پیداست اگر در روز چون شبهاست

رهی لبریز از غمها به سوی اخر دنیاست

منم بی حس ارامش

همه جانم پر از جوشش

به شکل یک گل مرده

سراپایم پژمرده

تمام لحظه ام اندوه غم دوریت چون یک کوه پریشان حال اشفته

مثال آتشی خفته

بهیادت پرزچشمم خون می بارم

وبعد از تو . .

چه تنهایم  . . .

چه تنهایم . . .

چه تنهایم . . .

به یاد ان نگاهت

به عشق روی چون ماهت

به یاد ان دو  چشم تو

و یا لبخند پاک تو

همه جسمم تمنا است

برای عشق رویا است

همان عشق  ونگاه تو /صدای تو

وبعد از تو نمی خندم

نمی خندم . . .

همیشه فکر یک دردم

همان درد فراق تو که می سوزاندم ریشه به امید وصال تو

و بعد از تو نمی مانم. . .

می دانم نمی مانم . . .

به امید وصال تو . . .

ویا مردن کنار تو