من تمام درد باران را خودم فهمیده ام ...
مثل باران آشنای بی صدایم میشوی؟

روزگار، این روزگار بی خدا تا زنده است
ای غریب آشنا، آشنایی با خدایم میشوی؟

من که شاعر نیستم شکل غزل را میکشم
رنگ سبز دلنشین صفحه هایم میشوی؟

ای غریبه با شکوه و دلخوشی
همسرای خنده های باصفایم میشوی؟

بوی غربت میدهد این لحظه های بی کسی
با تو هستم ای غریبه آشنایم میشوی